Wat als die leegte die je voelt
een verhaal in zich draagt?
Als alles klopt, behalve hoe het voelt
Het lijkt allemaal alsof je leven precies zo loopt zoals ‘het boekje’ het bedoeld heeft. Je hebt een leuke man, lieve kinderen, een baan waar je je prima vermaakt, een mooi huis en leuke vakanties. Je hebt alles waar je gelukkig van zou ‘moeten’ worden…
Maar dan is daar dat gevoel van een onverklaarbare onrust en leegte. Een gevoel die je eigenlijk al je hele leven kent, alsof er iets ontbreekt. Alsof je op zoek bent naar iets wat je niet kan vinden en dat maakt je moe, leeg en verdrietig van binnen.
Je voelt je vaak alleen en mist de diepe verbinding met zowel jezelf als met anderen. En dit terwijl je genoeg omringd wordt door mensen.
Je raakt door je gevoeligheid snel overprikkeld, vooral bij je kinderen of op je werk, en daar voel je je schuldig over omdat je het niet kan uitleggen. Je lichaam reageert sterk: spanning, onrust, moe wakker worden, druk op je borst of snel leeg lopen in contacten.
Ook voel je je vaak ‘te veel’ of juist ‘niet genoeg’, zonder een duidelijke reden. Grenzen aangeven vind je moeilijk, soms kun je niet eens voelen wat je grenzen zijn of ben je bang iemand kwijt te raken als je jezelf echt laat zien.
Je voelt een vaag maar hardnekkig verdriet dat je niet kan plaatsen en voelt je vaak ‘anders’ dan anderen, alsof je iets draagt wat je niet kan benoemen.
Hoe het ook kan voelen
Als je jezelf hierin herkend dan kan het zomaar dat je een alleengeboren tweeling of meerling bent. Deze kenmerken blijken vaak onderdeel te zijn van dit verhaal. Het verhaal van een alleengeboren tweeling of meerling.
Want hoe zou het voor jou zijn als jij een innerlijke rust mag voelen die van binnenuit komt en niet meteen weer verdwijnt.
Dat je begrijpt waar het gevoel vandaan komt, zodat je die leegte eindelijk kan verzachten en je je compleet kan voelen.
Dat je de verbinding met je zelf kan voelen, los van de ander, waardoor je echte verbindingen kan aangaan met anderen.
Dat je meer zachtheid, ruimte en geduld kunt voelen in jezelf, zodat je niet meer hoeft te reageren vanuit spanning.
Dat je volledig jezelf kunt zijn zonder angst, zonder je aan te passen of kleiner te maken.
Hoe zou dat voor jou zijn?
Zolang het ongezien blijft
Nu kan ik me voorstellen dat het spannend is om een stap buiten je comfortzone te zetten. Om te gaan ontdekken wat er in jou leeft en vooral hoe dit je leven mag gaan veranderen. Hulp vragen is vaak een van de moeilijkste dingen die veel belemmerende overtuigingen in ons zijn raakt.
Maar als je niets doet dan wordt de onrust sterker en vraagt steeds harder om aandacht. Als je niets doet, blijft die onverklaarbare onrust zich opbouwen. Wat eerst subtiel was, wordt voller, vermoeiender en zwaarder om te dragen. Je merkt dat je sneller leegloopt, korter reageert en steeds vaker het gevoel hebt dat je jezelf kwijtraakt.
Ook het gevoel van gemis blijft onveranderd aanwezig en beïnvloedt elke keuze die je maakt. Zonder inzicht blijft die oude leegte jou sturen. Je blijft zoeken, twijfelen, pleasen, aanpassen en je grenzen niet voelen. Je leeft op halve kracht en mist de verbinding waar je zo naar verlangt, omdat de kern nooit wordt aangeraakt.
Verder komt de relatie met jezelf en jouw gezin onder druk te staan. De overprikkeling wordt groter en het schuldgevoel dieper. Je gaat je terugtrekken of juist harder je best doen. Je voelt de afstand in jezelf groeien en daardoor ook in je relatie en bij je kinderen.
Niet omdat je tekortschiet, maar omdat dit oude verhaal om aandacht blijft vragen. Zolang het ongezien blijft, blijft het zich herhalen, niet om je tegen te werken, maar om eindelijk gezien en erkend te worden.
Eerst even voorstellen
Mijn naam is Angela, moeder van een dochter (2017) en een zoon (2020) en samen met mijn man wonen we in Nijmegen.
Al van jongs af aan wist ik dat ik een alleengeboren tweeling ben.
Dat diepe weten heeft mijn leven gevormd, zonder dat ik daar toen woorden voor had. Het gevoel van missen, het zoeken naar bestaansrecht, het verlangen naar samensmelting én de angst voor verlies, het zat allemaal verweven in mijn zijn.
Toen ik moeder werd, kwam dit alles nog intenser naar boven. Ik verloor mezelf… of misschien ontdekte ik dat ik mezelf nog nooit écht had gekend. Mijn kinderen werden spiegels. Zij nodigden mij uit om naar binnen te keren en te voelen wat er gezien wilde worden.
NEI-therapie kwam op mijn pad op het juiste moment. Niet als een methode, maar als een thuiskomen. Het hielp me om oude overtuigingen los te laten, de taal van mijn lichaam te begrijpen en weer contact te maken met wie ik in essentie ben.
Na een loopbaan van tien jaar als verpleegkundige besloot ik me om te scholen tot Energetisch Gezinstherapeut (NEI-therapeut). Nu begeleid ik moeders en kinderen in hun eigen reis, niet vanuit oplossingen, maar vanuit vertraging, zachtheid en diep luisteren.
Want heling begint niet met doen, maar met durven voelen.
En ieder kind, iedere moeder, ieder mens verdient het om zich daarin gedragen en gezien te voelen.
